Zeg eens, Maxim. Waarom doe je dit allemaal? Waarom lees je eigenlijk zo veel? Waarom beslis je om boeken te bespreken in video’s? Hoe kom je erbij om een Instagrampagina te starten over deze boeken? En hoezo ook nog een nieuwsbrief? Wel… goeie vraag. Einde nieuwsbrief. Neen, ik ga hier graag wat dieper op in en zou even willen stilstaan bij de Instagrampagina, die ik begin dit jaar startte en de afgelopen maand overheerste. We beginnen bij het begin.
Ik lees graag. Het geeft mij rust en brengt mij tot inzichten die mijn leven en mijn kijk op de wereld veranderen en vorm geven. Vooral de afgelopen twee jaar lees ik aanzienlijk meer, met zo’n 30 boeken per jaar, over uiteenlopende onderwerpen. Van fysica tot politiek, van meditatie tot sociale psychologie, met soms ook gewoon een goed fictieboek. Lezen is een passie geworden, een gewoonte en een punt van rust en reflectie. En het is net deze passie die ik wil doorgeven, omdat ik geloof dat ook anderen er enorm veel baat bij zouden hebben. Ik wil op geen enkele manier claimen de waarheid in pacht te hebben, maar ben er wel van overtuigd dat als mensen meer boeken zouden lezen, de wereld een betere plaats zou zijn. Een positievere ingesteldheid, meer begrip voor elkaar, een groter zelfbewustzijn, meer ruimte voor nuance en redelijkheid… de lijst is eindeloos. “Reading is to the mind what exercise is to the body” (Joseph Addison). En door de video’s te maken, een Instagrampagina te starten en een nieuwsbrief te schrijven, hoop ik mezelf een platform te kunnen geven en mensen gemakkelijker te kunnen helpen de beste versie van zichzelf te zijn.
Het is voor mezelf een sprong in het duister, maar misschien is dat de reden waarom ik besliste om dit avontuur net wél te starten. Vanuit een ‘Seek discomfort’ mentaliteit, omdat ik geloof dat je de meest waardevolle ervaringen meemaakt buiten je comfortzone. En dan gaf Show Your Work me de push die ik nodig had om de stap te zetten en de Instagrampagina te lanceren. Om mensen niet te zeggen wat ze wel of niet moeten doen, maar gewoon gepassioneerd te vertellen over waarom ík bepaalde dingen doe. Verder is mijn keuze om de Instagrampagina in het Nederlands te starten om voldoende laagdrempelig te zijn. Toen de mama vertelde dat ze niet begreep waar ik het over had in mijn Engelstalige book reviews, was dit het teken dat de boodschap niet toegankelijk genoeg was. En toegankelijkheid lijkt me cruciaal, om niemand achter te laten.
Ik heb eerder een haat-liefde relatie met sociale media, dus mijn beslissing om een Instagrampagina te starten was niet vanzelfsprekend. Enerzijds ben ik wel altijd een aanwezige gebruiker geweest van sociale media: Facebook, Instagram, Snapchat, Linkedin, YouTube (Myspace, Netlog, wie kent die nog?)… Ik heb in sociale media altijd een bepaald nut gezien. Een contact onderhouden met oude bekenden, hoe oppervlakkig ook. Je ziet waar je vrienden mee bezig zijn en kan hen hierin steunen. Als je iets nodig hebt, kan je eenvoudig beroep doen op dit netwerk. Je kan op de hoogte blijven van nieuws, supporteren voor je favoriete sportclub en dingen bijleren. Verder ben ik zelf ook meermaals verantwoordelijk geweest voor de sociale media binnen verenigingen en bedrijven, ook vandaag nog. Er is dus weldegelijk iets voor te zeggen.
Maar… het is ook echt een vergiftigd concept. Het doel van deze internetbedrijven is uiteindelijk om je zo lang mogelijk op hun platform te houden door je constant dopamine-shots toe te dienen, om zo veel mogelijk (advertentie)inkomsten te kunnen innen. “When something is free, you are the product”. De quasi-monopoliemacht is onrustwekkend en hier komen op hun beurt natuurlijk ook privacy-issues bij kijken – denk maar aan het Cambridge Analytica schandaal. De negatieve impact op mentale gezondheid wordt steeds meer kracht bijgezet. De onbereikbare schoonheidsidealen zijn nog steeds alomtegenwoordig, waaraan vooral jonge vrouwen zich aan proberen te spiegelen en zichtbaar vaker in depressies belanden. Een drang tot zelfprofilering om erbij te kunnen horen met een constante toestroom van idyllische foto’s met filters, op de meest perfecte moment genomen in een ‘spontane’ pose. De ogenschijnlijke perfectie van het leven van je ‘vrienden’, terwijl jij een echte kutdag had. En hoe sociaal is die sociale media eigenlijk? Wat is een vriend? Verkies je de vriend die op Facebook elke foto van jou leuk vindt boven de persoon waar je fysiek een betere connectie mee hebt, maar online niet zo actief is? En nu de ‘Metaverse’ eraan zit te komen, wordt virtueel contact dan de norm en verliezen we helemaal de sociale capaciteiten om face-to-face met mensen te verbinden en diepgang te creëren?… Sorry, ik liet me even gaan.
Ik probeer me dus wel bewust te zijn van deze sociale media, mijn gebruik ervan en de impact op mijn gedrag en stemming. Dit maakte de afgelopen maand des te boeiender. Ik vond het fascinerend hoe gemakkelijk ik naar mijn gsm greep: “Hebben ze mijn post al gezien?”, “Wie heeft er gereageerd op mijn verhaal?”, “Hoeveel likes heeft mijn video al?”. The dopamine hit me hard. Sociale media een verslaving? Ik vind het achterliggende mechanisme super boeiend en hoe ik mezelf er steeds opnieuw op betrapte dat ik er met twee voeten in tuimelde. Zelfs al had ik 5min eerder ook al gekeken en was er absoluut niets dat ik zou missen als ik pas een uur later mijn Instagram-app zou openen, toch was er die drang om te weten wat de laatste stand van zaken was. Klinkt problematisch, toch? Ik vond het in ieder geval best komisch en besliste om wat zaken te veranderen – naar enkele principes uit Atomic Habits. De Instagram-app van mijn startscherm verwijderen en meldingen uitzetten, make it invisible. Mijn gsm buiten handbereik leggen, make it difficult. En meer bewustzijn van de momenten wanneer ik de drang heb om mijn gsm te nemen, om deze sneller op te merken en tegen te gaan. Ik kijk er naar uit om dit nog beter te begrijpen en hier beter mee te leren omgaan. Daar bestaan vast boeken voor.
Het is natuurlijk niet énkel slecht om er mee bezig te zijn, je statistieken te bekijken en te willen ontdekken wat werkt en wat niet. Wanneer het beste moment is om een nieuwe post online te zetten, hoe je meer bereik en interactie uitlokt en waar je nieuwe volgers mee kan winnen. Je kan je afvragen hoe belangrijk volgers eigenlijk zijn. Je wilt uiteindelijk toch zo veel mogelijk mensen bereiken met je boodschap? Het is natuurlijk ook belangrijk je eigenheid te behouden en niet het gevoel te krijgen alsof je je ziel verkoopt voor volgers. Het is een fijne lijn en een constante balansoefening die ik nog dagelijks probeer te maken. Maar we doen ons best, sturen bij en zien waar we stranden.
Het zal niet allemaal vanaf de eerste keer perfect zijn, maar dat is oké. Ik leer elke dag bij, ik ben meer bezig met mijn passie, leer like-minded mensen kennen en bouw aan nieuwe vriendschappen… Win-win-win lijkt me. En om beter te kúnnen doen, reken ik ook op feedback. Daar hoop ik dat ik van jullie, ook op deze nieuwsbrief, iets van feedback kan krijgen! Het is een eerste poging tot nieuwsbrief en ik houd graag rekening met jullie suggesties, adviezen en tips. Ik wil jullie hoe dan bedanken om tot hier te lezen en deel uit te maken van dit verhaal, ik apprecieer jullie steun daarin enorm! Laat zeker weten wat jullie hiervan denken and now… Go read something! 😉 Ciao!
Maxim
NIET-BOEKENTIPS
• Yes Theory: Een YouTube-kanaal die het motto ‘Seek Discomfort’ uitdragen. De essentie van dit concept is dat je de meeste waardevolle ervaringen meemaakt buiten je comfortzone en je, door jezelf geregeld uit te dagen, kan blijven groeien als persoon.
• The Social Dilemma: Een Amerikaanse Netflix-documentaire over welke impact sociale media heeft op ons. Zeer ‘Amerikaans’, maar wel eye-opening.
• Rabbit Hole: Een podcastreeks van The New York Times over hoe sociale media algoritmen ons een rabbit hole in kunnen sturen, met verhelderende inzichten in het ontstaan van o.a. complottheorieën.
Go Read Something 